អ្វីដែលគេមិនសូវប្រាប់អំពីវិធីស៊ុតបាល់ទាត់ឲ្យខ្លាំង

វិធីស៊ុតបាល់ទាត់ឲ្យខ្លាំង មិនចាប់ផ្តើមពីការទាត់ឲ្យអស់កម្លាំងទេ ប៉ុន្តែចាប់ផ្តើមពីជំហរ ការរត់ចូល ចំណុចប៉ះបាល់ និងការបង្វិលត្រគាក។ សម្រាប់កីឡាករនៅកម្ពុជា និងអ្នកតាមដានការប្រកួតតាម ព័ត៌មាន World Cup បច្ចេកទេសដែលមានប្រសិទ្ធភាពបំផុតគឺការប្រើផ្នែកខាងលើនៃជើង ជួសជុលជើងទ្រនៅចម្ងាយប្រហែល ១០–១៥ សង់ទីម៉ែត្រពីបាល់ ហើយរក្សាក្បាលឲ្យនៅលើបាល់ពេលប៉ះ។ ការហាត់ ៣ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ ដោយមួយលើកមាន ២០–៣០ នាទី អាចជួយបង្កើនភាពជាប់លាប់បានល្អជាងការទាត់ខ្លាំងដោយគ្មានផែនការ។ ការសិក្សាផ្នែកជីវមេកានិចបង្ហាញថា ល្បឿនបាល់ពាក់ព័ន្ធនឹងល្បឿនជើង កម្លាំងស្នូល និងពេលវេលាប៉ះបាល់ មិនមែនកម្លាំងសាច់ដុំតែមួយទេ។ ដូច្នេះ ត្រូវហាត់ចលនាឲ្យត្រឹមត្រូវជាមុន បន្ទាប់មកទើបបន្ថែមកម្លាំងបន្តិចម្តងៗ។

Treasure Wild · Free demo

[រូបភាព៖ កីឡាករបាល់ទាត់កំពុងរៀបជំហរទាត់បាល់លើទីលានស្មៅពេលព្រឹក មានពន្លឺទន់ និងបរិយាកាសផ្តោតអារម្មណ៍]

វិធីសាស្ត្រខាងក្រោមអាចប្រើបានទាំងសម្រាប់កីឡាករចាប់ផ្តើម អ្នកលេងស្ម័គ្រចិត្ត និងអ្នកដែលចង់កែលម្អការស៊ុតក្នុងការប្រកួត។ ចំណុចសំខាន់គឺកុំវាស់ភាពខ្លាំងតាមសំឡេងបាល់ ឬអារម្មណ៍ពេលទាត់តែមួយលើកឡើយ; ត្រូវវាស់តាមល្បឿន ភាពត្រង់ និងសមត្ថភាពធ្វើឡើងវិញបាន។ មុនចូលទៅក្នុងផែនការហាត់ សូមស្គាល់ផងដែរថា ប្រភពច្បាប់បាល់ទាត់របស់សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ កំណត់សុវត្ថិភាព និងការប្រកួតជាផ្លូវការ ខណៈការហាត់បច្ចេកទេសត្រូវគោរពកំដៅសាច់ដុំ និងការពាររបួស។

សម្រាប់ការអានបន្ថែម អ្នកអាចមើល មគ្គុទ្ទេសក៍បច្ចេកទេសបាល់ទាត់សម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើម។

បើចង់ស្គាល់ការវិភាគការប្រកួត និងទម្រង់លេងក្រុមកំពូល សូមចាប់ផ្តើមពីប្រភពដែលរៀបចំព័ត៌មានជាប្រព័ន្ធ។

ស្វែងយល់បន្ថែម

ទេវកថាទី១៖ ទាត់កាន់តែខ្លាំង គឺត្រូវប្រើកម្លាំងជើងកាន់តែច្រើន — តើពិតឬទេ?

ការស៊ុតខ្លាំងមិនមែនជាលទ្ធផលនៃការបញ្ចេញកម្លាំងជើងតែប៉ុណ្ណោះទេ។ វាកើតពីលំដាប់ចលនា៖ រត់ចូលដោយមានតុល្យភាព បង្វិលត្រគាក បត់ជង្គង់ បញ្ចេញជើង និងបញ្ចប់ចលនាតាមទិសដៅគោលដៅ។ ប្រសិនបើជើងទ្រនៅឆ្ងាយពេក ឬរាងកាយផ្អៀងទៅក្រោយ បាល់នឹងហោះខ្ពស់ ទោះបីអ្នកមានសាច់ដុំភ្លៅខ្លាំងក៏ដោយ។

កំហុសដែលកើតមានជាញឹកញាប់នៅទីលានអូឡាំពិកភ្នំពេញ ឬទីលានស្មៅសិប្បនិម្មិតនៅសៀមរាប គឺអ្នកលេងព្យាយាមទាត់ដោយបោះខ្លួនទៅមុខខ្លាំងពេក។ ចលនានេះធ្វើឲ្យបាត់តុល្យភាព ហើយបន្ថយពេលប៉ះបាល់។ តាមគោលការណ៍ជីវមេកានិច បាល់ទទួលថាមពលល្អនៅពេលជើងវាយមានល្បឿនខ្ពស់ និងប៉ះនៅចំណុចកណ្ដាល មិនមែននៅពេលអ្នកបង្ខំសាច់ដុំដោយគ្មានចង្វាក់ឡើយ។ ការស៊ុតរបស់ អឺលីង ហាល៉ង់ និង គីឡៀន អិមបាប៉េ មិនអាចចម្លងដោយយកតែសំឡេងទាត់ ឬកម្លាំងរបស់ពួកគេបានទេ ព្រោះពួកគេគ្រប់គ្រងជំហរ និងពេលវេលាប៉ះបានច្បាស់។

ហាត់តាមលំដាប់នេះ៖

ដាក់បាល់នៅចម្ងាយ ១៥–២០ ម៉ែត្រពីគោលដៅ។
រត់ចូលត្រឹម ៣–៥ ជំហាន ដោយមិនបង្កើនល្បឿនភ្លាមៗ។
ដាក់ជើងទ្រនៅជាប់បាល់ ហើយចង្អុលម្រាមជើងទៅគោលដៅ។
ប៉ះកណ្ដាលបាល់ដោយផ្នែកខាងលើនៃជើង។
បន្តចលនាជើងទៅមុខ បន្ទាប់ពីបាល់ចាកចេញ។

ឯកសាររបស់ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អាស៊ី ផ្តោតលើការគ្រប់គ្រងរាងកាយ និងសុវត្ថិភាពក្នុងការហាត់ មិនបានលើកទឹកចិត្តឲ្យអ្នកលេងបង្កើនកម្លាំងដោយមិនគិតពីបច្ចេកទេសទេ។ នេះជាចំណុចដែលមនុស្សជាច្រើនមើលរំលង ប៉ុន្តែជាភាពខុសគ្នារវាងការទាត់ខ្លាំងមួយលើក និងការស៊ុតដែលអាចធ្វើឡើងវិញបាន ១០ ដង។

ទេវកថាទី២៖ ស្បែកជើងថ្លៃជាង នឹងធ្វើឲ្យការស៊ុតខ្លាំងជាង — ពិតតែផ្នែកខ្លះ

ស្បែកជើងបាល់ទាត់ថ្លៃមិនអាចជំនួសជំហរ ឬចំណុចប៉ះបាល់បានទេ។ វាអាចជួយតាមរយៈការរឹតបន្តឹង ការកាន់ជើង និងការសម្របទៅនឹងផ្ទៃទីលាន ប៉ុន្តែភាពសមរម្យសំខាន់ជាងតម្លៃ។ សម្រាប់ទីលានស្មៅសិប្បនិម្មិត ប្រភេទបាតស្បែកជើងចំណុចតូច ឬប្រភេទបាតខ្លីសម្រាប់ស្មៅសិប្បនិម្មិត ជាទូទៅសមស្របជាងបាតវែងសម្រាប់ស្មៅធម្មជាតិ។

អ្នកត្រូវពិនិត្យ ៤ ចំណុចមុនទិញ៖

ប្រភេទទីលាន៖ ស្មៅធម្មជាតិ ស្មៅសិប្បនិម្មិត ឬដីរឹង។
ទំហំជើង៖ វាស់ប្រវែងជើងពេលល្ងាច ព្រោះជើងអាចហើមបន្តិចបន្ទាប់ពីប្រើប្រាស់ពេញថ្ងៃ។
ទម្រង់ជើង៖ ជើងធំ ឬកែងជើងខ្ពស់ត្រូវការស្បែកជើងដែលមិនរឹតពេក។
ការកាន់ជើង៖ ជើងមិនគួររអិលទៅមុខពេលបញ្ឈប់ ឬប្តូរទិស។

នៅកម្ពុជា ស្បែកជើងដែលប្រើលើស្មៅសិប្បនិម្មិតអាចខុសពីស្បែកជើងប្រើលើទីលានស្មៅធម្មជាតិនៅប្រទេសអាមេរិក ឬកាតារ។ ការជ្រើសបាតខុសអាចបង្កើនសម្ពាធលើកែងជើង ជង្គង់ និងសន្លាក់កជើង។ សូម្បីតែម៉ាកល្បីៗដូចជា អាឌីដាស និង នីក ក៏មានម៉ូដែលសម្រាប់ផ្ទៃទីលានខុសៗគ្នា ដូច្នេះកុំសម្រេចតាមរូបរាង ឬតម្លៃតែមួយ។

អ្វីដែលមិនសូវគេនិយាយគឺការរឹតខ្សែស្បែកជើង។ ប្រសិនបើផ្នែកមុខរឹតខ្លាំងពេក ម្រាមជើងនឹងមិនអាចបត់ និងរក្សាលំនឹងពេលទាត់បានល្អ។ ប្រសិនបើរលុងពេក ជើងនឹងរអិលនៅពេលបង្វិលត្រគាក។ សូមទុកចន្លោះប្រហែលទទឹងម្រាមដៃមួយនៅផ្នែកមុខ និងពិនិត្យការរអិលកែងជើងក្នុងការរត់ខ្លី ៥ ម៉ែត្រ មុនប្រើក្នុងការប្រកួត។

[រូបភាព៖ ស្បែកជើងបាល់ទាត់ពីរគូដាក់លើស្មៅសិប្បនិម្មិត បង្ហាញបាតខ្លី និងបាតវែងក្រោមពន្លឺទីលាន]

ពេលយល់ពីឧបករណ៍ហើយ កុំភ្លេចថាផែនការហាត់ត្រូវសម្របទៅនឹងស្ថានភាពរាងកាយ។ ព័ត៌មាន World Cup អាចជួយអ្នកវិភាគថាកីឡាករកំពូលប្រើទីតាំងណា និងជ្រើសជម្រើសអ្វី ប៉ុន្តែការអនុវត្តនៅទីលានត្រូវចាប់ផ្តើមពីមូលដ្ឋាន។ សម្រាប់ការប្រៀបធៀបបច្ចេកទេស សូមពិនិត្យ របៀបជ្រើសស្បែកជើងបាល់ទាត់តាមប្រភេទទីលាន។

ចង់បន្តសិក្សាពីការវិភាគកីឡា និងការទស្សន៍ទាយដែលផ្អែកលើទិន្នន័យមែនទេ? ប្រើប្រភពមានការរៀបចំច្បាស់ មិនមែនចំណងជើងល្បួងតែប៉ុណ្ណោះ។

ស្វែងយល់បន្ថែម

ទេវកថាទី៣៖ ត្រូវទាត់កណ្ដាលបាល់គ្រប់ពេល — វាមិនពិតទាំងស្រុងទេ

ការប៉ះកណ្ដាលបាល់គឺជាវិធីល្អបំផុតសម្រាប់បង្កើតបាល់ត្រង់ និងល្បឿនខ្ពស់ ប៉ុន្តែមិនមែនគ្រប់ស្ថានភាពទាំងអស់ទេ។ ប្រសិនបើអ្នកចង់ឲ្យបាល់ហោះខ្ពស់ ត្រូវប៉ះផ្នែកខាងក្រោមបន្តិច ហើយបើចង់ឲ្យបាល់កោង ត្រូវប៉ះផ្នែកចំហៀងដោយផ្នែកខាងក្នុង ឬខាងក្រៅនៃជើង។ ការស៊ុតបាល់ពិន័យ ការស៊ុតពីចម្ងាយ និងការបញ្ចប់ក្នុងប្រអប់ពិន័យ សុទ្ធតែត្រូវការចំណុចប៉ះខុសគ្នា។

ក្នុងការហាត់ អ្នកអាចបែងចែកគោលដៅជា ៣ តំបន់៖

បាល់លឿនត្រង់៖ ប៉ះកណ្ដាលបាល់ដោយផ្នែកខាងលើនៃជើង និងបិទកជើង។
បាល់ហោះឆ្លងអ្នកចាំទី៖ ប៉ះផ្នែកខាងក្រោមបាល់ ហើយផ្អៀងខ្លួនទៅក្រោយបន្តិច។
បាល់កោងចូលជ្រុង៖ ប៉ះចំហៀងបាល់ដោយផ្នែកខាងក្នុងនៃជើង និងបន្តចលនាឆ្លងកាត់រាងកាយ។

គោលការណ៍នេះត្រូវបានពន្យល់យ៉ាងទូលំទូលាយក្នុងការវិភាគរបស់ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ស្តីពីបច្ចេកទេសបាល់ទាត់។ សេចក្តីណែនាំបច្ចេកទេសរបស់ស្ថាប័ននេះមានន័យថា “ការគ្រប់គ្រងបាល់ និងការសម្រេចចិត្ត ត្រូវធ្វើឲ្យសមនឹងស្ថានភាពប្រកួត”។ នេះមានន័យថា ការស៊ុតខ្លាំងមិនតែងតែជាជម្រើសល្អបំផុតទេ ប្រសិនបើការស៊ុតទាបទៅជ្រុងអាចមានឱកាសចូលទីខ្ពស់ជាង។

ចំណុចព័ត៌មានជាក់លាក់មួយដែលអ្នកលេងជាច្រើនមិនបានពិចារណាគឺការបង្វិលបាល់។ បាល់ដែលបង្វិលខ្លាំងអាចបាត់ល្បឿនទៅមុខ ប៉ុន្តែវាអាចបង្កើតមុំលំបាកសម្រាប់អ្នកចាំទី។ ដូច្នេះ កុំវាយតម្លៃការស៊ុតតាមល្បឿនតែប៉ុណ្ណោះ; ត្រូវពិនិត្យល្បឿនចូលទី ទិសបាល់ និងចម្ងាយពីអ្នកចាំទីផងដែរ។

[រូបភាព៖ អ្នកចាំទីវ័យក្មេងលោតទប់បាល់កោងចូលជ្រុងក្នុងការហាត់ពេលល្ងាច មានសំណាញ់ទី និងស្រមោលវែង]

ការកែចំណុចប៉ះបាល់គួរធ្វើម្តងមួយអថេរ។ កុំប្តូរទីតាំងជើង ចំណុចប៉ះ និងមុំរាងកាយក្នុងការហាត់លើកតែមួយ ព្រោះអ្នកនឹងមិនដឹងថាអ្វីជាមូលហេតុនៃការកែលម្អ ឬកំហុសទេ។ សូមកត់ត្រាចំនួនបាល់ចូលគោលដៅក្នុង ២០ លើក និងសម្គាល់ថាបាល់ហោះខ្ពស់ ទាប ឬកោង ដើម្បីកែប្រែការហាត់នៅសប្តាហ៍បន្ទាប់។

តើអ្វីពិតជាដំណើរការសម្រាប់ការស៊ុតខ្លាំង?

វិធីដែលមានប្រសិទ្ធភាពបំផុតគឺការរួមបញ្ចូលបច្ចេកទេសជើង កម្លាំងស្នូល ភាពបត់បែន និងការហាត់ដែលអាចវាស់វែងបាន។ ផែនការចាប់ផ្តើមល្អមាន ៣ វគ្គក្នុងមួយសប្តាហ៍៖ វគ្គបច្ចេកទេស ២០ នាទី វគ្គកម្លាំង ២០ នាទី និងវគ្គស៊ុតទៅគោលដៅ ១៥ នាទី។ ក្នុងរយៈពេល ៤–៦ សប្តាហ៍ អ្នកគួរតាមដានភាពត្រង់ ល្បឿន និងចំនួនស៊ុតដែលចូលតំបន់គោលដៅ។

ការកំដៅសាច់ដុំមិនគួរត្រូវបានរំលងទេ។ ចាប់ផ្តើមដោយរត់ស្រាល ៥ នាទី បន្តដោយបង្វិលកជើង ជង្គង់ ត្រគាក និងចលនាបើកបិទជើង។ បន្ទាប់មកទាត់បាល់ចម្ងាយខ្លី ១០ លើកក្នុងកម្រិតកម្លាំង ៥០ ភាគរយ មុនបង្កើនទៅ ៧០–៨០ ភាគរយ។ ការចូលទៅស៊ុតពេញកម្លាំងភ្លាមៗ ជាពិសេសលើទីលានរឹង អាចបង្កើនហានិភ័យរបួសសរសៃពួរ និងសាច់ដុំខាងក្រោយភ្លៅ។

ផែនការអនុវត្តជាក់ស្តែងអាចរៀបចំដូចនេះ៖

ថ្ងៃទីមួយ៖ ហាត់ជើងទ្រនិងចំណុចប៉ះបាល់ ៣០ លើក។
ថ្ងៃទីបី៖ ហាត់កម្លាំងស្នូល ដោយប្រើការទប់ខ្លួន ៣ ឈុត ឈុតនីមួយៗ ៣០–៤៥ វិនាទី។
ថ្ងៃទីប្រាំ៖ ស៊ុតពីចម្ងាយ ១៥–២០ ម៉ែត្រ ចំនួន ២៤ លើក ដោយបែងចែកទៅជ្រុង ៤។
ថ្ងៃទីប្រាំពីរ៖ សម្រាក ឬធ្វើចលនាស្រាល ដើម្បីឲ្យសាច់ដុំស្តារឡើងវិញ។

ចំណុចបច្ចេកទេសដែលត្រូវពិនិត្យរាល់លើកមាន៖ ក្បាលនៅលើបាល់ ជើងទ្រចង្អុលទៅគោលដៅ កជើងរឹង និងរាងកាយមានតុល្យភាព។ ប្រសិនបើបាល់ហោះខ្ពស់ជាប់ៗគ្នា សូមពិនិត្យថាខ្លួនផ្អៀងទៅក្រោយឬអត់។ ប្រសិនបើបាល់មិនមានល្បឿន សូមពិនិត្យការរត់ចូល និងការបញ្ចប់ចលនា មុនគិតថាត្រូវបង្កើនកម្លាំងជើង។

សម្រាប់ការរៀនបន្ថែម អ្នកអាចអាន លំហាត់កម្លាំងស្នូលសម្រាប់កីឡាករបាល់ទាត់ និងប្រៀបធៀបជាមួយស្ថិតិកីឡាករដែលត្រូវបានបង្ហាញនៅក្នុងការប្រកួត FIFA World Cup ២០២៦។ ព័ត៌មាន World Cup គួរប្រើជាឧបករណ៍សិក្សា មិនមែនជាការសន្យាថាការស៊ុតមួយប្រភេទនឹងឈ្នះគ្រប់ស្ថានភាពឡើយ។

ពេលមានផែនការហាត់ច្បាស់ អ្នកអាចភ្ជាប់បច្ចេកទេសជាមួយការវិភាគទិន្នន័យប្រកួតបានកាន់តែល្អ។

ស្វែងយល់បន្ថែម

តើអ្វីខ្លះដែលគួរមិនអើពើពេលចង់ស៊ុតឲ្យខ្លាំង?

គួរមិនអើពើចំពោះវីដេអូដែលសន្យាថាអាចបង្កើនល្បឿនបាល់ទ្វេដងក្នុងរយៈពេល ៧ ថ្ងៃ ឬឧបករណ៍ដែលអះអាងថាអាចជំនួសការហាត់ជាប្រចាំ។ កម្លាំងស៊ុតអាស្រ័យលើអាយុ កម្រិតហាត់ បច្ចេកទេស សភាពទីលាន និងការសម្រាក ដូច្នេះគ្មានលេខតែមួយដែលសមសម្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នាទេ។ ក៏មិនគួរប្រើការឈឺសាច់ដុំជាសញ្ញាថាការហាត់មានប្រសិទ្ធភាពដែរ ព្រោះការឈឺខ្លាំងអាចបង្ហាញពីបច្ចេកទេសខុស ឬការហាត់លើសកម្រិត។

សូមប្រយ័ត្នចំពោះទម្លាប់ទាំងនេះ៖

ទាត់ពេញកម្លាំងរាល់លើក ដោយមិនកំដៅសាច់ដុំ។
ចម្លងការស៊ុតរបស់កីឡាករអាជីព ដោយមិនសម្របទៅនឹងកម្ពស់ និងកម្លាំងខ្លួន។
ប្រើស្បែកជើងបាតខុសប្រភេទទីលាន។
មិនកត់ត្រាលទ្ធផល ដូច្នេះមិនដឹងថាបច្ចេកទេសណាកំពុងប្រសើរឡើង។
ផ្តោតលើល្បឿនបាល់ ប៉ុន្តែបោះបង់ភាពត្រង់ និងការសម្រេចចិត្ត។

ក្នុងកីឡាបាល់ទាត់ ការស៊ុតល្អគឺការជ្រើសរើសត្រឹមត្រូវក្នុងពេលខ្លី។ បាល់លឿនទៅកណ្ដាលអ្នកចាំទី មិនមានតម្លៃដូចបាល់លឿនមធ្យមទៅជ្រុងដែលអ្នកចាំទីទៅមិនទាន់ទេ។ នេះជាមូលហេតុដែលការវិភាគតំបន់គោលដៅ និងទីតាំងអ្នកចាំទីមានសារៈសំខាន់ជាងការអួតអំពីល្បឿនស៊ុត។

ជាសេចក្តីសន្និដ្ឋាន វិធីស៊ុតបាល់ទាត់ឲ្យខ្លាំងត្រូវចាប់ផ្តើមពីជើងទ្រត្រឹមត្រូវ ចំណុចប៉ះកណ្ដាល កជើងរឹង ការបង្វិលត្រគាក និងការបញ្ចប់ចលនា។ បន្ថែមការហាត់កម្លាំងស្នូល កំដៅសាច់ដុំ និងការកត់ត្រាលទ្ធផល ៤–៦ សប្តាហ៍ នោះអ្នកនឹងអាចកែលម្អទាំងល្បឿន និងភាពជាប់លាប់។ ជ្រើសរើសបច្ចេកទេសតាមស្ថានភាពប្រកួត មិនមែនតាមការចង់បង្ហាញកម្លាំងទេ; និយាយឲ្យច្បាស់ គោលដៅសំខាន់គឺបាល់ចូលទី មិនមែនសំឡេងបាល់ខ្លាំងឡើយ។

ចង់អានការវិភាគបាល់ទាត់ និងយុទ្ធសាស្ត្រក្រុមសម្រាប់ការប្រកួតឆ្នាំ ២០២៦ បន្ថែមទៀតមែនទេ? ស្វែងរកមាតិកាដែលផ្អែកលើទិន្នន័យ និងបរិបទប្រកួត។

ស្វែងយល់បន្ថែម

[រូបភាព៖ ក្រុមកីឡាករវ័យក្មេងកំពុងហាត់ស៊ុតជាក្រុមលើទីលានភ្លើងយប់ មានគ្រូបង្វឹកកត់ត្រាលទ្ធផល]

សំណួរដែលសួរញឹកញាប់

សំណួរ៖ តើវិធីស៊ុតបាល់ទាត់ឲ្យខ្លាំងមានន័យដូចម្តេច?

ចម្លើយ៖ វាមានន័យថា ការបង្កើតល្បឿនបាល់ខ្ពស់ដោយប្រើបច្ចេកទេស និងតុល្យភាព មិនមែនប្រើកម្លាំងសាច់ដុំតែប៉ុណ្ណោះទេ។ អ្នកត្រូវសម្របការរត់ចូល ការបង្វិលត្រគាក ជើងទ្រនិងចំណុចប៉ះបាល់។ ការហាត់ ៣ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ និងការកត់ត្រាលទ្ធផលក្នុងរយៈពេល ៤–៦ សប្តាហ៍ ជាវិធីជាក់ស្តែងសម្រាប់វាស់ការរីកចម្រើន។

សំណួរ៖ តើត្រូវដាក់ជើងទ្រនៅទីណាពេលស៊ុត?

ចម្លើយ៖ ដាក់ជើងទ្រនៅចម្ងាយប្រហែល ១០–១៥ សង់ទីម៉ែត្រពីបាល់ និងចង្អុលម្រាមជើងទៅទិសដៅគោលដៅ។ ប្រសិនបើដាក់ឆ្ងាយពេក រាងកាយនឹងបាត់តុល្យភាព និងចំណុចប៉ះនឹងមិនច្បាស់។ ត្រូវរក្សាជង្គង់បន្តិចបត់ និងក្បាលនៅលើបាល់ ដើម្បីកាត់បន្ថយការហោះខ្ពស់ដោយមិនចង់បាន។

សំណួរ៖ តើការស៊ុតដោយផ្នែកខាងលើនៃជើង ខុសពីការស៊ុតដោយផ្នែកខាងក្នុងយ៉ាងដូចម្តេច?

ចម្លើយ៖ ផ្នែកខាងលើនៃជើងសមស្របសម្រាប់បង្កើតល្បឿន ខណៈផ្នែកខាងក្នុងសមស្របសម្រាប់ភាពត្រង់ និងការគ្រប់គ្រងទិស។ នៅចម្ងាយ ១៥–២០ ម៉ែត្រ អ្នកអាចប្រើផ្នែកខាងលើសម្រាប់ការស៊ុតខ្លាំងទៅជ្រុង។ នៅពេលមានអ្នកការពារជិត ឬត្រូវការភាពជាក់លាក់ ការប្រើផ្នែកខាងក្នុងអាចមានប្រសិទ្ធភាពជាង។

សំណួរ៖ ហេតុអ្វីបានជាបាល់ខ្ញុំតែងតែហោះខ្ពស់?

ចម្លើយ៖ មូលហេតុទូទៅគឺរាងកាយផ្អៀងទៅក្រោយ ឬអ្នកប៉ះផ្នែកខាងក្រោមបាល់ពេក។ សូមដាក់ជើងទ្រនៅជាប់បាល់ រក្សាក្បាលនៅលើបាល់ និងបញ្ចប់ចលនាទៅមុខ។ ហាត់ដោយកម្លាំង ៦០ ភាគរយជាមុន ហើយកត់ត្រាចំនួនបាល់ដែលនៅក្រោមកម្ពស់គោលដៅក្នុង ២០ លើក។

សំណួរ៖ តើស្បែកជើងថ្លៃអាចធ្វើឲ្យស៊ុតខ្លាំងជាងមែនទេ?

ចម្លើយ៖ ស្បែកជើងថ្លៃអាចផ្តល់ការរឹតជើង និងការកាន់ផ្ទៃទីលានល្អជាង ប៉ុន្តែមិនអាចជំនួសបច្ចេកទេសបានទេ។ ត្រូវជ្រើសប្រភេទបាតឲ្យត្រូវនឹងស្មៅធម្មជាតិ ស្មៅសិប្បនិម្មិត ឬដីរឹង ហើយពិនិត្យទំហំជើងជាមុន។ ស្បែកជើងសមជើងក្នុងតម្លៃមធ្យម មានប្រយោជន៍ជាងម៉ូដែលថ្លៃដែលរឹត ឬរអិល។

សំណួរ៖ តើគួរហាត់ប៉ុន្មានដងក្នុងមួយសប្តាហ៍?

ចម្លើយ៖ អ្នកចាប់ផ្តើមគួរហាត់ ៣ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ ដោយមួយលើកមានប្រហែល ៤៥–៦០ នាទី និងមានថ្ងៃសម្រាករវាងវគ្គ។ ចាប់ផ្តើមដោយកំដៅសាច់ដុំ ៥–១០ នាទី បន្ទាប់មកហាត់បច្ចេកទេស និងបញ្ចប់ដោយស៊ុតទៅគោលដៅ។ ប្រសិនបើមានការឈឺចាប់សន្លាក់ ឬសរសៃពួរ ត្រូវបន្ថយកម្រិត និងស្វែងរកការណែនាំពីអ្នកជំនាញ។

សំណួរ៖ តើគួរធ្វើអ្វី ប្រសិនបើការស៊ុតមិនប្រសើរឡើងក្រោយហាត់ជាច្រើនសប្តាហ៍?

ចម្លើយ៖ ត្រូវពិនិត្យវីដេអូជំហររបស់ខ្លួន និងបំបែកបញ្ហាជាផ្នែកៗ ដូចជា ជើងទ្រ ចំណុចប៉ះ ក្បាល និងការបញ្ចប់ចលនា។ កុំប្តូរលំហាត់ជាច្រើនក្នុងពេលតែមួយ ព្រោះវាធ្វើឲ្យរកមូលហេតុមិនឃើញ។ កត់ត្រាលទ្ធផល ២០ លើកក្នុងរាល់វគ្គ ហើយសុំឲ្យគ្រូបង្វឹក ឬមិត្តរួមក្រុមពិនិត្យចលនាពីចំហៀង។